تبليغاتX
***عروج در هبوط***
نه خورشید به سیاهی عادت میکند
نه من،به تاریکی فال این فنجان

نه خورشید به سیاهی عادت میکند
نه من به رنگ های رفته ی این اتاق

درها و قفل های بسته مرا زنده میکند
این که فردا می آیی
                        نه آن که دیروز آمده ای
این که نیستی
                 نه آن بوسه های بنفش


درها و قفل های بسته مرا زنده میکند

جنگلی در مه
                     نه درختان ظهر تابستان
ابهام مرگ
                    نه یک تولد روشن


درها و قفل هی بسته تو را....

شعری که خوانده ای ، نه
سطرهای مانده تو را زنده میکنند!!!



گوش کن:
...........



                                                                                   "گروس عبدالملکیان"
+ باریده شده در شنبه سی ام شهریور 1387لحظه ی 1:50 از ابر دل عسل | |
صورتم را به پنجره ی باران خورده می چسبانم
            
                                    شاید شرشر لحظات ، نشانی تو را در گوشم نجوا کنند.....
!
+ باریده شده در جمعه بیست و نهم شهریور 1387لحظه ی 1:0 از ابر دل عسل | |


پیشانیت....
    پیشانیت ، غزلیست ناتمام.


چشمانت....
       چشمانت.........؟!!!


و لبانت....
    لبانت ، تکلم بی واژه ی موجگون هستی....



صورت تو
     هجوم معانی شگرف و بی وسعتیست که خاطر مرا با سرخی گلبرگ های
شقایق عجین میکند..!!



+ باریده شده در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387لحظه ی 2:50 از ابر دل عسل | |
امشب واژه  یعنی تو....
 
چرا که تو واژگونی اقیانوس ژرف هستی را سامان می بخشی...

بدینسان برای من واژه میشوی!!!







+ باریده شده در یکشنبه بیست و چهارم شهریور 1387لحظه ی 16:30 از ابر دل عسل | |
باران که میزند، عطر خاطرت،


                              چون عطر خاک های نم زده در حیاط ذهن،

                                                                   
                                                                                    زنده میشود...!!!

+ باریده شده در شنبه بیست و سوم شهریور 1387لحظه ی 0:12 از ابر دل عسل | |
گفتم ای عشق،من از چیز دگر میترسم
.
.
.
.
.
گفت آن چیز دگر نیست،دگر هیچ مگو

 


                                                                                                                 "حضرت مولانا"
+ باریده شده در چهارشنبه بیستم شهریور 1387لحظه ی 3:7 از ابر دل عسل | |
موجیم و وصل ما، از خود بریدن است
ساحل بهانه ایست، رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم،پروانه اخگریم
شمعیم و اشک ما در خود چکیدن است

ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم
پرواز بال ما،در خون تپیدن است

پر میکشیم و بال،بر گرده ی خیال
اعجاز و ذوق ما در پر کشیدن است

ما هیچ نیستیم،جز سایه ای ز خویش
آیین آینه ، خود را ندیدن است


گفتی مرا بخوان،خواندیم و خامشی
پاسخ همین تو را،تنها،شنیدن است!

بی درد و بی غم است،چیدن رسیده را
خامیم و درد ما،از کال چیدن است


                                                                              **قیصر امین پور**
 
+ باریده شده در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387لحظه ی 13:24 از ابر دل عسل | |
ساعت ها،
    دقایق،
       ثانیه ها،
         از پی یکدیگر میگذرند و من دراین اندیشه ام که خواهم رسید؟


کتاب قیصر امین پور عزیز را باز میکنم
قیصر میگوید:«رفتن، رسیدن است»

                                
            موجیم وصل ما،از خود بریدن است
                                       ساحل بهانه ای ست،رفتن رسیدن است

این بار نوری از امید در دلم میدرخشد و استوار بر کسی تکیه میزنم که شوق رمز آلود عشق را در دلم انداخت....


+ باریده شده در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387لحظه ی 13:1 از ابر دل عسل | |
     جانم به غلغله می افتد،
            زبانم در سکوت میمیرد،
                  روحم بلند بلند آواز می خواند
                       و این آغاز عروجی موزون،در هبوطی ابدیست ......
+ باریده شده در دوشنبه هجدهم شهریور 1387لحظه ی 6:0 از ابر دل عسل | |

زیبا

زیبا هوای حوصله ابری است

چشمی از عشق ببخشایم

              تا رود آفتاب بشوید

                                    دلتنگی مرا

 

زیبا

هنوز عشق

                 در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم

دست مرا بگیر و کوچه های محبت را

                                               با من بگرد

یادم بده چگونه بخوانم

تا عشق در تمامی دل ها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم که تردی بالایت

                                         در تندباد عشق نلرزد

 

زیبا آنگونه عاشقم که حرمت مجنون را

                                      احساس می کنم

آنگونه عاشقم که نیستان را

                                   یکجا هوای زمزمه دارم

آنگونه عاشقم که هر نفسم شعر است

 

زیبا

چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم

 

زیبا

کنار حوصله ام بنشین

بنشین مرا به شط غزل بنشان

بنشان مرا به منظره ی عشق

بنشان مرا به منظره ی باران

بنشان مرا به منظره ی رویش

                              من سبز می شوم

 

زیبا ستاره های کلامت را

در لحظه های ساکت عاشق

                                   بر من ببار

بر من ببار تا که برویم بهاروار

چشم از تو بود و عشق

                        بچرخانم

                                 بر حول این مدار

 

زیبا

 زیبا تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کرده ام

در هر کجای عشق که هستی

                                           آغاز کن مرا


*********زیبا،سرنوشت تمام شاعرانیست که دوباره متولد میشوند. ***********






                                                                                               محمدرضا عبدالملکیان

+ باریده شده در دوشنبه هجدهم شهریور 1387لحظه ی 3:46 از ابر دل عسل | |