شهیدی که بر خاک می خفت

سرانگشت در خون خود می زد و می نوشت

دو سه حرف بر سنگ:

«به امید پیروزی واقعی

نه در جنگ،

            که بر جنگ!!!»

"زنده یاد قیصر امین پور"               

پ.ن1:کاش رؤیاهایم را می کشتند!به بدترین شکل سلاخی اش کرده اند...

پ.ن2:کسی امروز در گوشم زمزمه کرد:مرغ زیرک گر به دام افتد،تحمل بایدش...

راست می گفت!

پ.ن3:سکوت بلند تر از فریاد است؟!!!

این شهر،شهر قصه های مادربزرگ نیست،

                                                     که زیبا و آرام باشد...

آسمانش را هرگز آبی ندیده ام!

من از این جا خواهم رفت،

                              و فرقی هم نمی کند که فانوسی داشته باشم یا نه!

کسی که می گریزد از گم شدن،نمی هراسد...!...

"رسول یونــــــان"       

پ.ن1:این دنیا آن نیست که ما می خواستیم...

سراسر خون است و آتش،یک جهنــــــم واقعی ست!

و این آوازها و آهنگ ها یعنی زندگی ما چیزی نیست جز

                                                                             یک کنسرت غم انگیز در جهنم!

"رسول یونــــــان"    

پ.ن2:هنوز هم سودای سبز شدن در سر می پرورانم...

چه سودای غریبیست درین روزگار خون و آتش...!!!!

هیچ پرنده ای نیاز مند افتادن عکسش در آب نیست،

آب عکس آسمان و پرنده را برای دل خودش می گیرد...!

                                                                                "هیوا مسیح"

پی نوشت:

من چندی مانده به فصل باران بر می گردم...

وای که چه بارانی می بارد از آسمان این شهر ...

مهربانم،درین کلبه ی ویران،

                             درین لحظه ی منفور،

                                                درین تنهایی مدام،

                                                                      می خواهمت...!

پ.ن:کجای این کهکشان بی نشان گمت کردم؟!

وقتی،نه پایی برای رفتن هست

                                نه شعری برای سرودن،

                                                       نه شوقی برای رسیدن!

           باور کن رفیق!

                         که "زندگــــی" ، "آیـــــــــنده" و "موفقیـــــت"،

                                                                    همگی بازی الفاظند،همین!!!

گاهی گریه همه ی سرمایه ی آدمی می شود....

گاهی...

*پی نوشت:

من و مزرعه یه عمره،چشم به راه یه بهاریم،

                                                             زیر شلاق زمستون ، لحظه ها رو می شماریم!

نشانی دیارت را گم کرده ام....

*پی نوشت:

اين صبح، اين نسيم، اين سفره‌ی مُهيا شده‌ی سبز، اين من و اين تو، همه شاهدند

تو از آن سو آمدی و او از سوی ما آمد، آمدی و آمديم.

اول فقط يک دلْ‌دل بود. يک هوای نشستن و گفتن.

يک بوی دلتنگ و سرشار از خواستن. يک هنوز باهمِ ساده.

رفتيم و نشستيم، خوانديم و گريستيم.

بعد يکصدا شديم. هم‌آواز و هم‌بُغض و هم‌گريه، همنَفس برای باز تا هميشه با هم بودن.

برای يک قدم‌زدن رفيقانه، برای يک سلام نگفته، برای يک خلوتِ دل‌ْ‌خاص، برای يک دلِ سير گريه کردن

...

باری ای عشق، اکنون و اينجا، هوای هميشه‌ات را نمی‌خواهم

... نشانی خانه‌ات کجاست؟!

"سید علی صالحی"

هفده سال گذشت....

بالاخره به هجده سالگی رسیدم...

آن جا که برایم طعم تکامل دارد....

و دوان دوان لحظات زندگیم را به سمت تو طی می کنم....

کــــــــــــــــــــــــــاش خداوند تنها آرزویم را درین روزها بر آورده کند...

هدیه ی پارسالش را که بزرگترین هدیه ی عمرم بود , تا ابد به یادگار دارم....

*** پی نوشت:

مــــــــــــــرا نیم نگاهی بس است....

من دلم را شرط بندی کرده ام.....

کــــــــــــــــــــــــاش تو برنده ی این قمار باشی.....

با تو تمام عمر یلداییست.....

من تمامی خزان عمر را تنها به امید لحظه ی یلدایی با تو بودن گذراندم....

که لحظه ی با تو بودن ، لحظه ایست به طعم ابدیت .....

یلدای با تو بودن ، نوید هزاران بهار نشکفته است.....

یلدای موعود من کی می رسد؟

و انتظار ، تلخ ترین مرثیه ی این روزان ابریست....

یلدای موعود!

منتظرت هستم....

پی نوشت:

این سکوت سبز امروزم ، نشان لحظه های پر ز آهنگ وصال است.....

امیدی شاید....