گم شدم در خود ، نمی دانم کجا پیدا شدم

شـــــــبنمی بودم ز دریا غرقه در دریا شدم

ســــــــایه ای بودم ز اوّل بر زمین افتاده خوار

راست کان خورشید پیدا گشت ، ناپیدا شدم

می مپرس از من سخن زیرا که چون پروانه ای

در فروغ شمع روی دوست ، ناپـــــــــروا شدم

در ره عشــــق ، چو دانش باید و بی دانشی

لا جرم در عشـــــــق هم نادان و هم دانا شدم

چون همه تن دیده می بایست بود و کور شد

من ز تٱثیر دل او بــــی دل و شـــــــــیدا شدم

"فرید الدّین عطار نیشابوری"        

***پی نوشت:

تو سوی من بودی و من سوسوی تو بودم.

اصلاً به کسی چه مربوط

که من بالای خواب دريا گريسته‌ام

يا در گمان کودکی از خواب گريه‌ها!؟

"سید علی صالحی"