وقتی که حیران کوچه ها را گز می کنی...،

وقتی که نی نی هر نگاهت شعری ناسروده است...،

وقتی که مسحور یک نگاه می شوی و با آن تا ته دنیا سفر می کنی!

                                                   آن لحظه است که عـــــــــــــــــــاشقت می خوانند...!

و تو سکوت می کنی،   

                         سر به زیر می اندازی،

                                                    و در لحظات گم می شوی!

                          و می فهمی که در نگاهی رمز آلود جامانده ای!!!

پ.ن:وقتی که شعر دوباره به سرایم بازگشته،خیلی خوش حالم...